De koop

De eerste bouwperikelen

In 1998 hebben we ons eerste huis gekocht in de Leenherenstraat 79 in Tilburg. Een bouwval maar wel in een geweldige straat. Gedurende anderhalf jaar hebben we op zolder gewoond en hebben we de eerste verdieping verbouwd. De badkamer is naar boven gekomen en alle plafonds, wanden en vloeren zijn aan de beurt geweest. Na nog een jaar zwoegen op de begane grond hadden we het hele huis onder handen genomen en zag het er geweldig uit. We hebben toen gezegd dat we hier voor altijd zouden blijven wonen.

Een kleine impressie van de verbouwing van ons huis in de Leenherenstraat:
Doen we het of doen we het niet?

Tja totdat onze vrienden Sophie en Francois besloten een huis te kopen in BelgiŽ......... De eerste tijd hadden wij nog zoiets van wie doet dat nu!!!! Maar na een jaartje op en neer rijden tussen Retie en Tilburg en kijken naar leuke huizen hebben we de stoute schoenen aangetrokken. We zijn maar eens gaan kijken wat een stukje grond nu eigenlijk kost en of dit in ons budget past. Er is een groot verschil tussen de grondprijzen langs de grens met Nederland en verder BelgiŽ in. Dus dagen en dagen rondgereden om te kijken waar we wil wilden wonen en waar niet. Na een paar maanden was het wel zo'n beetje afgebakend. Tot aan Arendonk was nog aanvaardbaar verder weg was voor ons een te lange reisafstand.

In december hebben we een mooie verkaveling gevonden. Maar een huis bouwen is meer dan een stukje grond. Daar kwamen we al vlug achter. Want met dat stukje grond ben je er nog niet er moet namelijk nog een huis op! Tja en daar hadden we nog niet echt over nagedacht en al helemaal niet gekeken wat dit dan zou moeten kosten. We hebben in ons enthousiasme een optie genomen op lot 36 in de verkaveling Heidestraat in Ravels-Eel met het idee dat we in ongeveer 3 weken al ver met onze zoektocht naar een huis en hypotheek moesten zijn. Helaas op 15 januari hebben we notaris Slegers laten weten dat w e toch van de optie afzagen. Het was ons niet gelukt om op een rijtje te krijgen of het voor ons betaalbaar was. Het was zo'n grote teleurstelling dat we de zoektocht stil hebben gezet en eigenlijk dachten dat we nooit een eigen huis zouden bouwen in BelgiŽ. Maar het bloed kruipt .........

 

De nieuwe zoektocht

We hadden samen afgesproken dat na onze vakanties in Oman en Egypte we weer eens een nieuwe poging zouden doen om de cijfers voor een huis op een rijtje te zetten. Het liep iets anders! Nadat Marco terug was van zijn tripje naar het Midden-Oosten viel er een envelop binnen van Superhuis. Er was een open dag en een aantal huizen konden bekeken worden. De envelop is bij ons eigenlijk op de stapel terecht gekomen totdat........ Ja Sophie de boel weer aanwakkerde omdat ze in een krantje in Retie van de open dag had gelezen. Ze belde of we niet met zijn vieren een dagje huizen konden gaan kijken. Altijd gezellig dus met zijn vieren de auto in geklommen en de Kempen rondgereden. Het eerste huis was super maar te groot en daardoor ook te duur. Het tweede huis sloeg in als een bom!!!! In dit huis zagen Marco en ik al onze wensen terugkomen. Dus de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd wat zo'n huis zou moeten kosten in deze staat. Na een paar seconden kwam het verlossende antwoord...... het huis paste in ons budget. Oh je zouden we nu toch weer opnieuw beginnen? Met vlinders in onze buik naar het derde huis maar hier was de magie ver te zoeken. Bij een kop chocolademelk en een stukkie appeltaart hebben we besloten om toch maar weer eens te gaan praten met een aantal mensen.

 

Gaan we het doen of niet?

Tja het eerste wat je nodig hebt om een huis te bouwen is natuurlijk een aannemer. Dit heeft voor ons heel wat voeten in de aarde gehad voordat we een keuze gemaakt hadden. Maar zover waren we nog niet. Eerst moesten we maar eens zien wat het huis kostte bij Superhuis. Dus we hebben een afspraak gemaakt met Gert van Superhuis, toevallig ook de eigenaar van het superhuis. We hebben gezamenlijk doorgesproken wat we graag terug zouden zien in ons huis en op welke manier we bepaalde dingen afgewerkt wilde hebben. Het was een fijn gesprek en Gert begreep precies wat we bedoelden. Na twee weken kregen we dan eindelijk de offerte en tot onze vreugde was het voor ons betaalbaar. Dit hadden we inmiddels al wel achterhaalt bij onze bank. Ja en wat dan? Ik hoor het je denken, dat stukje grond. Nadat we bij Superhuis waren geweest hebben we direct geÔnformeerd bij notaris Slegers of er misschien nog een kavel over was in Ravels-Eel. Tot onze verbazing wa slot 36 nog steeds beschikbaar. Hoezo het lot? We hebben gelijk een optie genomen op ons stukkie grond. Daarna hebben we de satansheet (een overzicht van alle kosten die we konden bedenken) ingevuld en een weekend wakker gelegen van de beslissing die we gingen nemen. Wordt het ja of nee? Gezien deze website is het natuurlijk al wel duidelijk wat we besloten hebben. JA natuurlijk.

Op 4 juli hebben we de notaris gebeld om te melden dat we het stuk grond wilden kopen. De kogel was dus door de kerk, we gaan verhuizen naar BelgiŽ.

 

Welk stukje grond is goed genoeg?

Het begon allemaal met een verkaveling. Een lokale boer die zijn land verdeeld heeft in ruim 80 bouwkavels welke hij in de verkoop heeft gezet via Notariskantoor Filip Segers in Weelde.

Hiernaast zie je een plattegrond van de verkaveling. Het terrein is opgedeeld in drie straten, namelijk:

  1. De Vijf Kuilen
  2. De Oude Eik
  3. De Buskens

Wat feiten over de verkaveling:

  • 80-% van de kavels is verkocht aan inwoners van Weelde, Ravels en Poppel.
  • Bijna 90% van de kopers heeft de Belgische nationaliteit.
  • 33% van de kopers zijn jonger dan 25 jaar
  • 46% van de kopers is tussen de 25 en 35 jaar